
چرا باید سهم من و تو از بودن با
هم به همان اندازه باشد
که ماه و خورشید باهمند !!
به اندازه ی همان ثانیه های کوتاهی که خورشید ،
ماه را در افق بی کران ، به اندازه ی چشم
بر هم زدنی می بیند و بس !!
و این چه روزگار غریبی ست
که خورشید زمانه اجازه ی دیدن ماه را ندارد و
من اجازه ی دیدن تو را .
تف بر این روزگار
تف بر این روزگار غریب .
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم مرداد 1386ساعت 12:58 توسط ساحل و س(ر)م |