د رهوشیاری ام ،مد هوشی است.

در سوزش فراقم ،جشن وصال است ودر غربت و تنهایی ام ،دیدار یار،

باطنم پیدا و ظاهرم نا پیدا است

چه بسا از درد، دلم شکوه سر می داد در حالی که قلبم به این درد می نازید

 و چه بسیار می گریستم در حالی که دهانم به خنده گشوده بود.

 بارها به دیدار دوستی امید می بستم که در کنارم بود و چیزی را می طلبید م

که از سر   بیم وشب بی مهتاب رشته ی آرزوهایم را برگستره ی رویاهایم

 می پراکن در حالی که سپیده دمان آنرا گرد هم  می آورد در

آئینه یادم،بر پیکر خویش نگاهی

 افکندم و آنرا روحی از هم گسسته یافتم که فکر و اندیشه آن

.