آشتــــــــي

قهر مكن، ‌اي فرشته روي دلارا

ناز مكن ، اي بفشه موي فريبا

بر دل من ،‌ گر روا بود سخن سخت

از تو پسنديده نيست ،‌ اي گل رعنا

شاخه خشكي به خارزار وجويدم

تا چه كند شعله هاي خشم تو با ما

طعنه و دشنام تلخ ، ‌اينمه شيرين ؟

چهره پر از خشم و قهر ، اينهمه زيبا ؟

ناز تو را مي كشم به ديده منت

سر به رهت مي نهم به عجز و تمنا

از تو ، ‌به يك حرف ناروا نكشم دست

وز سر راه تو دلربا نكشم پا

عاشق زيبائيم اسير محبت

هر دو به چشمان دلفريب تو پيدا

« از همه باز آمديم و با  تو نشستيم »

تنها ، تنها ، به عشق روي تو تنها !

بوي بهار است و روز عشق و جواني

وقت نشاط است و شور و مستي و غوغا

خنده گل را ببين به چهره گلزار

آتش مي را ببين به دامن مينا

ساقي من ! جام من ! شراب من ! امروز ....

نوبت عشق است و عيش و نوبت صحرا

آه ،‌ چه زيبا از تو جام گرفتن

وز لب گرم تو بوسه هاي گوارا

لب به لب جام و سر به سينه ساقي

آه ، ‌كه جان مي دهد به شاعر شيدا

از تو نشستن بهار را به تماشا

« فردا ،‌فردا » مگو ،‌ كه من نفروشم

عشرت امروز را به حسرت فردا

بس كن ! بس كن ! ز بي وفائي بس كن

بازآ ، ‌بازآ ، به مهرباني ، ‌بازآ !

شايد با اين سرودهاي دلاويز

بار دگر ، ‌در دل تو گرم كنم جا

باشد كز يك نوازش تو ، دل من

گردد امروز چون شكوفه،‌ شكوفا !

                                                                                                                                               فريدون مشيري‌