د رهوشیاری ام ،مد هوشی است.

در سوزش فراقم ،جشن وصال است ودر غربت و تنهایی ام ،دیدار یار،

باطنم پیدا و ظاهرم نا پیدا است

چه بسا از درد، دلم شکوه سر می داد در حالی که قلبم به این درد می نازید

 و چه بسیار می گریستم در حالی که دهانم به خنده گشوده بود.

 بارها به دیدار دوستی امید می بستم که در کنارم بود و چیزی را می طلبید م

که از سر   بیم وشب بی مهتاب رشته ی آرزوهایم را برگستره ی رویاهایم

 می پراکن در حالی که سپیده دمان آنرا گرد هم  می آورد در

آئینه یادم،بر پیکر خویش نگاهی

 افکندم و آنرا روحی از هم گسسته یافتم که فکر و اندیشه آن

.

و اكنون با تو بگويم كه كار با عشق چيست؟

                                      

                           

                             نه زبانم برای تعریف تو توانایی دارد

نه چشمهايم توان براي ديدنت دارد

نه دستهايم براي لمس کردنت تاب دارد

نه بازوهايم براي به آغوش کشيدنت دراز ميشود .

و نه عمري باقي ميماند تا تو را باز پيدايت کنم !