يادم آيد تو به من گفتـــــــي :

از اين عشــــــــــق حذر كن

لحظه اي چند براين آب نظـــــــــر كن

آب آئينه عشــــــــــق گـــذران است

توكه امروز نگاهت به نگاهـــــــي نگران است

باش كه فردا دلت با دگـــــــــــران است

تا فراموش كني چندي از اين شهــــــر سفر كن

با تو گفتم :

حذر از عشــــــــــق ؟

ندانم

سفر از پيش تو هرگــــــز نتوانم 0000000000000 نتوانم

روز اول كه دل به تمناي تو پرزد

چون كبوتــر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي ، من رميدم ، نه گسستم

باز گفتم كه :

تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو افتادم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشــــــــــق ندانم 000000000000. نتوانم

اشكــــي از شاخه فروريخت

مرغ شب ، ناله ي تلخــــــــي زد و بگريخت

(كوچه ، فريدون مشيري )

 چگونه توقع دارم محرم رازش باشم.

از وقتی آخرین نگاهت را در ذهنم آرشیو کردم ،

 قلبم آلارم دلتنگی می دهد.

بعد از درد و دل کردن برای سیگار، او هم آتش گرفت و دود گریست.

 
اشکهای آسمان در برابر اشکهای من حرفی برای گفتن نداشتند.

امروز حتی سایه ام هم از من فرار کرد، امروز اینجا بارانی بود.

من با رویایت زندگی می کنم و رویا با من مدارا.

 

نیمه شعبان مبارک

 تا به جاده اي برسي كه نور حقيقت آن جاده،

تو را به آن سوي سرزمين عشق و جاودانگي برساند

 آنگاه است كه به آرامشي اَبدي خواهي رسيد

من سرا پا خواهشم در آرزو گم گشته ام
پير فرتوتم كه دربار گنه آغشته ام
آخر پيري شد و نادم نگشتم من هنوز
روز روشن در دل تاريك شب سر گشته ام

   زندگی بلندی داره                  

پستی آن دوری از عشق است               

   وبلندی آن رسیدن به عشق

 انسانی که نه در پستی و نه دربلندی باشد

زندگِِِِِِِِِِِِی نمی کند

زندگی چرخش دستی است که از تو قف آن چیزی می ماند به نام عشق!!!

اگر در چهار راه زندگی سر گردان شدی

راهی را برو که نه تابلو داشته باشد

نه کسی در آن باشد که تو را گمراه کند

نه ماشینی که دود آن تورا راهی کند

نه نفسی باشد که با تو هم نفس باشد

ونه عشقی باشد که عشق خود را فراموش کنی

برگرد به راه اولت......

 د رهوشیاری ام ،مد هوشی است.

در سوزش فراقم ،جشن وصال است ودر غربت و تنهایی ام ،دیدار یار،

باطنم پیدا و ظاهرم نا پیدا است

چه بسا از درد، دلم شکوه سر می داد در حالی که قلبم به این درد می نازید

 و چه بسیار می گریستم در حالی که دهانم به خنده گشوده بود.

 بارها به دیدار دوستی امید می بستم که در کنارم بود و چیزی را می طلبید م

که از سر   بیم وشب بی مهتاب رشته ی آرزوهایم را برگستره ی رویاهایم

 می پراکن در حالی که سپیده دمان آنرا گرد هم  می آورد در

آئینه یادم،بر پیکر خویش نگاهی

 افکندم و آنرا روحی از هم گسسته یافتم که فکر و اندیشه آن

.

و اكنون با تو بگويم كه كار با عشق چيست؟

                                      

                           

                             نه زبانم برای تعریف تو توانایی دارد

نه چشمهايم توان براي ديدنت دارد

نه دستهايم براي لمس کردنت تاب دارد

نه بازوهايم براي به آغوش کشيدنت دراز ميشود .

و نه عمري باقي ميماند تا تو را باز پيدايت کنم !

 

خواستم برای از دست رفتنت قطره ای اشک بریزم

                 ولی افسوس

تمام اشک هایم را برای به دست آوردنت ریخته بودم

                          تقدیم به دل شکسته گان

مطمئن باش و برو ضربه ات کاری بود  دل من سخت شکست

وچه زشت به من و سادگیم خندیدی

به من و قلبی پاک که پر از یاد تو بود

وبه یک قلب یتیم که خیالم می گفت:تا ابد مال تو بود

تو برو  برو تا راحت تر تکه های دل خود را آرام سر هم بند زنم.............

دوست دارم همچون شمعی در نگاهت آب گردم

در سکون شانه هایت تا قیامت خواب گردم

باز مهتاب بتابی بر شب تاریک وسردم

بانفسهایت دوباره تا سحر بی تاب گردم

عشق کهنه

دل ما دلواپست بود

اما تو نگاه نکردی...

من چی گفتم که تو این طور

به ما اعتنا نکردی!

کوله بار غم به دوشم

تو چرا صدا نکردی ؟

خار حسرت توی چشمام

تو به ما نگاه نکردی...

بار رنجی توی دستم

تو غمی دوا نکردی

عشق کهنه توی سینم

تو چرا وفا نکردی؟

ای صاحب صداقت چشمان بی گناه                  

                                                      ای کاش می گذشتم از اولین نگا ه

دیدم تورا داغ دلم باز شد

لعنت به توزما نه چرا

((آه،آه،آه))

عشق چه ساده شروع شد          پایان عشق ساده ولی نیست هیچ گاه

بعد از تو ای ستاره ی دنباله دار

((آه))

نفرین به کجا ستادگی این شب سیاه

آواره تر زباد شدم بعد از رفتنت

                                                     این شعرهای زخمی تاول زده گواه

مجرم منم ،قبول ولی آخر ای عزیز

                                                  کوه جز تو آدمی که نکردست اشتباه

                    هرچه می کشم از عشق می کشم

                   جز عاشقی برای مجازات من مخواه  

به کام غمزدگان غمگسار بازآيد

به پيش خيل خيالش کشيدم ابلق چشم

بدان اميد که آن شهسوار بازآيد

اگر نه در خم چوگان او رود سر من

ز سر نگويم و سر خود چه کار بازآيد

مقيم بر سر راهش نشسته‌ام چون گرد

بدان هوس که بدين رهگذار بازآيد

دلي که با سر زلفين او قراري داد

گمان مبر که بدان دل قرار بازآيد

چه جورها که کشيدند بلبلان از دي

تنهای تنهایم گذاشت ..کاش در تنها ترین تنهایت تنهای تنهایت گذارد

باز یک معشوق دوباره باز یک قصه یک قصه ی واقعی تو خیالت بمونه که این

یک رؤیا نیست دوباره باز یک عاشق دوباره باز یک گیتار که داره باز میزنه با

 کمون چه و تار دوباره باز یک خسته با یک دل شکسته دنبال اون می گرده